Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Ο ΘΕΙΟΣ  ΤΑΚΗΣ 


Ο θείος Τάκης ήταν πρώτος ξάδελφος του πατέρα μου και πολύ δεμένος με την οικογένειά μας, μιάς και δεν είχε δική του. Αγαπούσε πολύ τα παιδιά και ιδιαίτερα εμένα, γιατί δεν είχε δικά του. Τη δεκαετία του `60 ήταν μεγαλοεργολάβος οικοδομών στη Θεσσαλονίκη. Εποχή της ανοικοδόμησης τότε ,όλο το κέντρο της πόλης ήταν δικό του, γιατί είχε τα κονέ και το λέγειν και ήξερε να κλείνει τις δουλειές στο πι και φι. Όμως ως γνωστόν εκείνες τις εποχές όλες οι δουλείες ήταν και του ποδαριού. Έτσι σε μια οικοδομή του, όπου η σκαλωσιά δεν πληρούσε τις προδιαγραφές έκλεισε αναπάντεχα ο κύκλος της ζωής τριών εργατών...Τα κονέ του θείου Τάκη βέβαια και οι δικηγόροι που γνώριζε τον έβγαλαν λάδι στα δικαστήρια, είχε και χοντρό πακέτο πλήρωσε κάτι αποζημιώσεις και γλίτωσε.


΄Ομως οι τύψεις σαν Ερινύες τον στοίχειωναν. Πήρε των ομματιών του, τα παράτησε όλα και για να ξεχάσει τα πάντα έφυγε να κάνει νέα ζωή στην Αμερική σαν φυγάς του πεπρωμένου του σαν νέος Αλκιβιάδης. Προσαρμόστηκε γρήγορα στη Μασαχουσέτη με τα λεφτά που είχε και άνοιξε εταιρεία υδραυλικών και κατασκευής πισινών. Πού και πού μας έστελνε γράμματα. Οι δουλειές πήγαιναν πάρα πολύ καλά. Δεν είχε χρόνο καν να δει τον εαυτό του. Ήταν ολοφάνερο ότι εκεί είχε αρχίσει μια άλλη ζωή. Μας έστελνε και φωτογραφίες. Είχε γνωρίσει και μια περίεργη κομψευάμενη Αμερικάνα ,την Τζέσικα ,που κάθε φορά που την αναφέραμε η μάνα μου την αποκαλούσε "η Λουλού", λες και ήτανε σκυλάκι. Και όλο ζητούσε φωτογραφίες από μένα γιατί του άρεσε να χορεύω , επειδή ήμουν καλός στις ζεμπεκιές και στους χορό γενικά.


.



Η νοσταλγία της πατρίδας χρόνια του έτρωγε τα σωθικά ,αλλά και οι Ερινύες επίσης. Μας έπαιρνε τηλέφωνο και μας έλεγε ότι έρχεται τάδε του μηνός, ότι έρχεται και να τον περιμένουμε στο Αεροδρόμιο. Εμείς χαρά, ετοιμασίες στο σπίτι κλπ .Οι γονείς αποφάσιζαν σε ποιο δωμάτιο θα κοιμηθούν, για να παραχωρήσουν την κρεβατοκάμαρα στο θείο Τάκη και τη Λουλού κλπ. . Όμως για κακή μας τύχη πάντα το ζωντανό έργο θύμιζε πολίτικη κουζίνα και Πεσσόα. Πάντα μας έστελνε κάποιον φίλο του με ένα γράμμα για μας και κάποια δώρα για μένα. Στο γράμμα μάς εξηγούσε ότι την τελευταία στιγμή παρουσιάστηκαν αντιξοότητες στη δουλειά του και δεν μπορούσε να φύγει από τη Μασαχουσέτη δυστυχώς.




Μια απ` όλες τις φορές είχε και έναν αντίπαλο που με κάτι υπερσύγχρονα μηχανήματα τον είχε φιλμάρει στην κατασκευή κάποιας πισίνας λέγοντας πως χρησιμοποιούσε ακατάλληλα υλικά και τη στιγμή που ήταν να `ρθει τον κυνηγούσαν οι δικηγόροι του ανταγωνιστή του. Βίος και πολιτεία ο θείος Τάκης. Μ` αυτά και με κείνα μια μέρα τον παράτησε και η Λουλού, γιατί έδινε πολλή σημασία στην δουλειά του και στις πισίνες και την παραμελούσε και κλέφτηκε με έναν μιγάδα,έναν κοκκινόκωλο, έλεγε η μάνα μου, από την Νότιο Αμερική. 



Όσες φορές μας ειδοποίησε ότι θα ερχόταν ποτέ δεν ήρθε και έτσι δεν τον ξανάδαμε ποτέ πια τον θείο Τάκη ...ώσπου πριν τρία χρόνια λάβαμε μια επιστολή από τον Κυβερνήτη της Μασαχουσέτης που μας έλεγε ότι ο θείος Τάκης απεβίωσε και ότι θα μας τον έστελνε πακέτο στην Ελλάδα να τον θάψουμε και πως μοναδική κληρονόμο του άφηνε τη Λουλού βάσει μιας παλιάς διαθήκης που είχε κάνει και που προφανώς δεν είχε σκεφτεί να αλλάξει μετά το διαζύγιο, γιατί πίστευε κι αυτός ότι θα ζήσει αιώνια. Πάντα αμελής και αφελής ο θείος Τάκης!


Αναλάβαμε και τον κηδέψαμε στο χωριό του, την Καρδιτσομαγούλα του Νομού Καρδίτσας στις 12 Δεκεμβρίου 2011 κάτω από πυκνή χιονόπτωση... Κι έτσι ο αγαπημένος  μας και μακαριστός πια θείος Τάκης, αφού μάζεψε σε άλλο χωροχρόνο πληγές και πόνο ανείπωτο μιας ζωής ήρθε όλα να τα ποντίσει,να τα λευκάνει  ακίνδυνα πια  για εξιλέωση στο πάτριο χώμα του  με το άψυχο του σώμα .Αιωνία του η μνήμη...



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου