Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2013

ΘΡΥΨΑΛΑ


Όχι πια δεν θα γράψω άλλα ποιήματα. Νιώθω πια πως δεν μου πάει η ποίηση δεν με θέλει, δεν την θέλω; Όπως και το θέατρο.  Κάποτε πήγαινα σ α ν τρελός ,στις πρεμιέρες. Μάλιστα, στις πρεμιέρες. Δεν έχανα παράσταση. Για πολλά χρόνια, πάρα πολλά.  Τώρα πια δεν θέλω να πηγαίνω ,δεν θέλω να βλέπω, δεν θέλω να γράφω. Άρχισε να μου αρέσει το πεζό. Το πολύ πεζό.  Όλα είναι σημεία των καιρών… Έτσι φτηνή και πεζή που έγινε  η ζωή μου τα τελευταία χρόνια! Παίζω και γω μαζί της, την κοροϊδεύω. Την ντύνω με τα κουρέλια της και τη γδύνω. Παίζω, πεζό , πεζοτράγουδο ,πεζοδρόμιο κι ό,τι  πιο πεζό μπορεί κανείς να φανταστεί σ`αυτό το θέατρο  της Γης.

Είναι όμορφη η πανσέληνος απόψε, μωράκι μου. Θα αφήσω τα στόρια ανοιχτά να πέφτει το φως της στα πόδια μας. Να ταξιδέψουμε πιο όμορφα. Πού θες να πάμε;  Φίλα με. Φύλλα κορμιά ,φιλιά ατέλειωτα κι άλλα φιλιά ,χείλια θερμά απανωτά ,φίλα προσκείμενα,  κορμιά. Ιδρώτας στη θέρμη του καλοκαιριού. Μυρωδιές, αέρας ,ημίφως, σκιές να σπαρταρούν στους τοίχους, πάθος ,φλόγα φωτιά, μάτια να καίνε, ρουθούνια ορθάνοιχτα να ανασαίνουν ανάσες γλυκές ,τρυφερές. Χάδια, λυγμοί ,δάκρυα χαράς. Πόθος , πεθυμιά ,σπλάχνα να καίνε, να καίνε, να φλέγονται. Φίλα, φύλλα κορμιά κομμάτια και θρύψαλα στους τέσσερις ανέμους και σ` όλα τα σημεία του ορίζοντα. Φίλα ,φίλα, φίλα με κι άλλο ,φίλα με…

Η ποίηση δεν ξέρω γιατί  με τράβηξε από μικρόν και το θέατρο. Όχι θέατρο δεν έγραφα. Θέατρο έπαιζα. Έπαιζα μικρός με τα άλλα παιδιά. Έπαιζα αυτά που έβλεπα στην τηλεόραση τότε. Τον «’Άγνωστο Πόλεμο» και το « Εν τούτω Νίκα». Δόξα τω Θεώ ,ο Φώσκολος μάς τροφοδοτούσε από τότε  με τα έργα του, από τις αρχές της ωραίας μας ΕΡΤ. Έτσι μάζευα τα παιδιά στο σχολείο και στο διάλειμμα υποδυόμουν μαζί τους ρόλους. Ήθελα να γίνω  ηθοποιός. Ασχέτως που αργότερα τράβηξα άθελά μου άλλη πορεία.  Η ποίηση μού `βγαινε αυθόρμητα. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Δεν είμαι και καλός στα λόγια. Δεν έχω λέγειν που λένε και στο γράψιμο άστα να πάνε. Αν και με παραξένεψε πριν από λίγα χρόνια συνάντησα έναν καθηγητή μου, φιλόλογο και του μίλησα. Δεν με θυμήθηκε απλώς ,αλλά μου απάγγειλε απ` έξω δυο προτάσεις με τις  οποίες ξεκινούσα μια έκθεσή μου στην τρίτη Λυκείου και μου `πε πως τέτοια έκθεση δεν πήρε ποτέ στα χέρια του μέχρι να βγει στη σύνταξη. Τότε ξεθάρρεψα και του είπα ότι με είχε ταράξει δυο χρόνια στο 17 και μου απάντησε: « Άλλες εποχές ,παιδί μου, τότε. Ήμασταν αυστηροί. Σήμερα είναι αλλιώς».

Πανσέληνος . Πλημμύρισε το δωμάτιο. Φως και χαρά. Στους τοίχους, στο κρεβάτι, παντού. Στο πάτωμα, ναι στο πάτωμα! Τέσσερα, επί τέσσερα, δια τέσσερα, μείον δυο, δύο , ναι δύο επί δύο ,δια δύο. Ένα , ένα. Το φωνάζω: Ένα! Να γίνουμε απόψε ένα ως το πρωί. Δεν με νοιάζει ένα και μόνον ένα. Να το πεις! Όχι δυνατά εδώ ψιθυριστά να μου το πεις να μην το ακούσει κανείς. Ψιθυριστά, πίσω στο λακκάκι από το αυτί . Εκεί θέλω, τώρα! Ζω, πεθαίνω κι ανασταίνομαι σε μια στιγμή. Δεν θέλω να τ` ακούσει ούτε η κάμαρη. Ξανά και ξανά ψιθυριστά. Κοίτα, κρίνα και περιστέρια ζωντανεύουν τις σκιές τους στους τοίχους για μας. Τα μάτια μου ανοιγοκλείνουν. Χιλιάδες όμορφες εικόνες μεμιάς περνούν από μπροστά τους. Όχι γιατί να ξημερώνει πάντα; Δεν θέλω. Θρύψαλα!  Θέλω να μείνει κι άλλο αυτή η νύχτα. Δίκια μας. Φίλα, φίλα με. Φύλλα κομμάτια, φίλα κορμιά, πύρινες γλώσσες, φύλλα κορμιά, μη σταματήσεις. Φίλα με….

Αρχικά, πολύ μικρός έγραφα ποίηση, για πράγματα που δεν ζούσα και αυτό μου `δινε μια  μεγάλη ανακούφηση, μια εκτόνωση. Έβγαινε ένα «αχ» να το πω έτσι. Μετά πέρασαν τα χρόνια μεγάλωσα και τα πράγματα άλλαξαν και έγραφα και για καταστάσεις που ζούσα. Τώρα όχι πως δεν ζω καταστάσεις απλώς μου βγαίνει καλύτερα το πεζό. Η ποίηση που πάντα πίστευα ότι ανήκει στην πιο ανώτερη σφαίρα της έκφρασης μού στέρεψε. Την περιμένω να ` ρθει ξανά σαν παλιά ερωμένη. Το θέατρο έχει μια μαγεία που την κρατώ πάντα σε απόσταση. Μάλλον για να μην τη μαγαρίσω. Είναι φοβερό το παίξιμο. Και μάλιστα για όσους ζήσαμε τη χρυσή εποχή του Ελληνικού Ραδιοφώνου. Ήταν απίθανα τα θεατρικά έργα που ακούγαμε κάθε Κυριακή βράδυ. Δεν έβλεπες. Άκουγες μόνο. Και μπορούσες να φανταστείς  εσύ από τα πρόσωπά των ηθοποιών μέχρι τα σκηνικά και ο,τιδήποτε  άλλο. Ή το «Θέατρο της Δευτέρας» στην ΕΡΤ». Και κείνα τα υπέροχα και ανεπανάληπτα μονόπρακτα με την Έλλη Λαμπέτη! Τέλος πάντων, το θέατρο έχει μια μεγάλη ομορφιά, γιατί με λίγα μέσα και με τη μαεστρία των ηθοποιών σού δίνει την ευκαιρία να μεταφερθείς μόνος σου παντού και να φανταστείς μόνος σου αυτά που θέλει να σου δώσει. Βάζει το μυαλό να δουλέψει. Δεν σου τα δίνει όλα έτοιμα, όπως ο κινηματογράφος. Και πάνω απ` όλα είναι διδακτικό. Έχει πάντα να δώσει μηνύματα.

Πω πω!  Να πιω έναν καφέ, να τσιμπήσω κάτι και να πάρω καμιά ασπιρίνη. Το κεφάλι μου! Πάλι με ημικρανία ξύπνησα. Επόμενο ήταν. Αυτό το χθεσινό άγχος να τελειώσω και να στείλω τη φορολογική δήλωση με αυτά που ζητάνε! Της Παναγιάς τα μάτια… Ξενύχτησα. Τι κούραση είχα και δεν ξεκουράστηκα . Θα σέρνομαι σήμερα στη δουλειά. Κομμάτια είμαι, θρύψαλα. Και είδα και δυο όνειρα μαζί το ένα μέσα στο άλλο. Ερχόταν το ένα και έφευγε το άλλο και άντε πάλι.  Σαν ρώσικη μπάμπουσκα ένα πράμα. Φύγε εσύ, έλα εσύ. Νομίζω  ο Young έλεγε ότι αυτό συμβαίνει σπάνια και όταν κοιμόμαστε πολύ βαθιά. Ε, η κούραση που είχα! Ναι, και είδες, μάγκα μου , ότι έγραφες και ποίηση και λοιπά! «Μούτρα για καφέ» που έλεγε και η γιαγιά μου. Από πότε έχεις να ανοίξεις λογοτεχνικό βιβλίο; Από το Λύκειο και τις πανελλήνιες που σου φώναζε η μάνα σου να διαβάζεις μπας και σταυρώσεις και κανένα βαθμό στην έκθεση που `χες κολλήσει στο 13 με το ζόρι… Και πήγαινες και θέατρο που από δίπλα πέρασες και δεν ακούμπησες. Αμ τ` άλλο! Δεν είδες μόνο αυτό το όνειρο! Είδες και τ` άλλο. «Σα δεν ντρέπεσαι ,μουρντάρη, παντρεμένος άνθρωπος», θα `λεγε η μάνα σου αν σ` έπαιρνε χαμπάρι. Ε, ωραία και λοιπόν τι να κάνω! Εγώ το κάλεσα; Ήρθεα από μόνο του. Άντρας είμαι κι ανάγκες έχω. Στα όνειρα δεν υπάρχει αστυνομία είπε κάποιος μεγάλος. Δεν με είδε κανείς. Τι να κάνω και γω.

Φτου ! Γαμώτο ! Πάλι άργησα! Άντε τώρα να τρέχω να προλάβω το λεωφορείο. Πεζή, πολύ πεζή κατάντησε πια η ζωή μας. Κάθε μέρα τα ίδια. Τα ίδια κι  απαράλλαχτα. Ευτυχώς σε λίγες μέρες παίρνω άδεια κι αρχίζουν οι διακοπές…  


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου