Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013


H   ΕΞΩΣΗ 

Έβρεχε όλη μέρα και το νερό σχημάτιζε γούβες γεμάτες μπογιές από το κάδρο της απουσίας. Άρχισε να σουρουπώνει. Βγήκα έξω. Έπιασα τις  μπογιές με τα χέρια μου κι άρχισα να τις πασαλείβω πάνω μου. Όλα τα χρώματα τα φύλαξα πάνω μου, μα πιο πολύ εκείνο το αγαπημένο μου, το γαλάζιο. Το βαθύ μπλε να μου θυμίζει την αιώνια αγαπημένη μου, τη θάλασσα και το αίσθημα της ελευθερίας που πάντα μου ψιθύριζε. Έτσι ξάπλωσα να κοιμηθώ με τα χρώματα της αγάπης. Μιας άλλης αγάπης ,μιας δέησης  ευχαριστίας στον εσπερινό της ζωής μου, σ`ένα  λυκόφως που γεμίζει την ψυχή παρηγοριά ,επιλύχνια θαλπωρή και καρτερία ως το άλλο πρωινό. Και φως, φως αιώνιο.

Ένα μικρό αμυδρό φως έτρεμε στο δωμάτιο και νόμιζα ότι με έκαιγε. Δεν το ήξερα αυτό το δωμάτιο. Πρώτη φορά το έβλεπα. Ούτε τα παράθυρα. Μου ήταν άγνωστα. Και έπρεπε να ετοιμάσω τις βαλίτσες για να φύγω το επόμενο πρωινό. Δεν μπορούσα να μείνω άλλο εκεί μου είπαν. Το εισιτήριο είχε αριθμό 1212. Καλά μια βαλίτσα θα `παιρνα. Δεν μπορείς για ένα τόσο μακρινό ταξίδι μόνος σου να κουβαλήσεις όλο σου το βιος. Τα υπόλοιπα θα τα έστελνα ταχυδρομικά με αποστολέα εμένα και παραλήπτη εμένα. Παλιό το κόλπο.  Τα κλειδιά από το ντουλάπι μου  θα τα έδινα σε έναν πολύ καλό φίλο, που μου στάθηκε τόσα χρόνια. Όχι ότι συμφωνούσαμε σε όλα, όχι ότι δεν αρπαχτήκαμε αρκετές φορές, αλλά  οι καλοί φίλοι δεν είναι αντίγραφά μας. Ναι, μου στάθηκε να `ναι καλά. Και θα του δώσω και το Βιβλίο Εσόδων Εξόδων να το ενημερώνει τώρα πια αυτός. Την ξέρει τη δουλειά καλύτερα από μένα. Και έτσι θα με θυμάται καλύτερα. Κι ας μου λέει συνέχεια «μην το κάνεις μελό». Τι να του απαντήσω! Είπαμε δεν είμαστε αντίγραφα. Καθένας έχει τον τρόπο του να αντιδρά στις καταστάσεις.

-           " Μα γιατί μπαίνετε σε ξένο δωμάτιο; Τι θέλετε; Και ποιοι είστε";
-         " Είμαστε εργαζόμενοι του Ξενοδοχείου και πρέπει να μπαίνουμε, για να δούμε αν οι πελάτες μας είναι καλά. Τόσα συμβαίνουν τελευταία. Αυτήν την εντολή έχουμε".
-        "  Και γιατί δεν είμαι στο σπίτι μου παρακαλώ; Γιατί είμαι εδώ και πώς ήρθα";
-         " Σ`αυτό δεν μπορούμε να σας απαντήσουμε".
-        "Δεν σβήνετε αυτό το φως; Έχω την αίσθηση πως με καίει και νιώθω πως το αριστερό μου πόδι δεν μπορώ να το κουνήσω. Μήπως είναι δεμένο; Ρίξτε μια ματιά".
-         " Το φως είναι για την ασφάλειά σας και δεν θα το σβήσουμε, γιατί πρέπει να βλέπουν απ` έξω ότι το δωμάτιο δεν είναι άδειο. Το πόδι σας φυσικά δεν είναι δεμένο. Μάλλον κοιμάστε βαριά και το πλακώσατε με το άλλο και μούδιασε. Έχετε λερώσει τα σεντόνια με τις μπογιές που πασαλειφτήκατε θα σας τα χρεώσουμε στο λογαριασμό".
-          "Δεν με νοιάζει . Δεν ξέρω τι λέτε εσείς. Πρέπει να τελειώνουμε με αυτό το φως να μπορέσω να  κοιμηθώ, γιατί αύριο πρωί πρωί έχω να πάω σε ένα μνημόσυνο και μετά αρραβωνιάζω και το παιδί μου. Να τελειώνει και η ιστορία με το πόδι, παρακαλώ".

1212 αν βγάλω τους άσσους και προσθέσω ό,τι απέμεινε μου μένει το 4. Το προτιμώ. Μου έφερνε μια ζωή γούρι. Τελευταία δεν μου φέρνει αλλά θα επιμείνω. Μια κυρία στο πλοίο μου είπε πως πλησιάζαμε τα στενά της Ερυθραίας. Βγήκα στο κατάστρωμα να δω. Σε λίγες ώρες φτάναμε. .. Το λιμάνι ήταν βρώμικο. Έζεχνε. Βρήκα μια πανσιόν. «Αλεξάνδρεια» την έλεγαν. Μέσα στη βρωμιά. Μπάνιο δεν υπήρχε. Βρωμούσα. Δεν μπορούσα να ανεχτώ τον εαυτό μου. Ξημέρωσε. Πήρα το λεωφορείο της γραμμής και άρχισε σημειωτόν να ανεβαίνει κυκλικά και όλο κυκλικά το βουνό. Πέτρα πάνω στην πέτρα κι άλλη πέτρα παντού βράχοι και πέτρες και γω με το 1212 σαν κατάδικος στο Φαρ Ουέστ…Ένα τοπίο σεληνιακό, που δεν ξανάδα τέτοιο ποτέ στη ζωή μου. Μετά από μιας ώρας συνεχές ταρακούνημα φτάσαμε στο χωριό. Δεν θυμάμαι το όνομά του. Είχε δυο δρόμους που κατέληγαν στην ίδια πλατεία. Αλλά ήταν άδειο. Σκύλοι αδέσποτοι και γάτες μόνο. Περπάτησα. Έξω από ένα σπίτι μια γριά κουκουλωμένη στα μαύρα έπλεκε. «Ξέρετε είμαι…και ψάχνω για …» . Μου απάντησε σε ένα ακατάληπτο ντόπιο ιδίωμα. Δεν καταλάβαινα τίποτε. Σκέφτηκα να πάω στο καφενείο της πλατείας. Κλειστό και κείνο. Ούτε ο καφετζής! Και η ώρα 10.30 το πρωί! Θα καθίσω πάνω στη βαλίτσα είπα και θα περιμένω όσα δεν περίμενα ποτέ στη ζωή μου…

Όχι  δεν ήμουν σε ξενοδοχείο λάθος έκανα. Μύρισα τον αέρα και τον αναγνώρισα. Αυτή η μυρωδιά έρχεται από τον δικό μου κήπο. Το φως είναι σβηστό και στο αριστερό μου πόδι έχει ξαπλώσει φαρδιά πλατιά όπως πάντα η μικρή μου σκυλίτσα. Νιώθω την ανάσα της. Και οι  μπογιές πού πήγαν πάλι;  Θα τις βρω. Δεν μπορεί να χάθηκαν. Πώς τις βρήκα πριν;  Και θα τις πάρω φεύγοντας ,όσο μελό κι αν φαίνεται, γιατί το να φεύγεις είναι κάπως σαν να πεθαίνεις –λένε οι Γάλλοι ( “partir c`est mourir un peu”).   Πεθαίνεις για τους άλλους, αλλά οι άλλοι δεν πεθαίνουν ποτέ για σένα. Θα αφήσω πόρτες παράθυρα ανοιχτά να σεργιανούν πάντα οι ψυχές και τα σώματά τους τις νύχτες στο δωμάτιο, σ` όποιο δωμάτιο κι αν βρεθώ. Και θα γράφω…

-          "1212 χμ; Ξέρετε δεν εκδίδουμε πια χειρόγραφα εισιτήρια. Ποιος σας το έδωσε; Είναι πολύ παλιό.  Του 1995! Τα εισιτήρια πια των πλοίων είναι ηλεκτρονικά. Πάτε στα εκδοτήρια, αν και δεν νομίζω να βρείτε εισιτήριο, γιατί το πλοίο είναι πλήρες. Καλύτερα να περιμένετε το επόμενο σε δυο μέρες".
Ναι καλά τα λες  αλλά εγώ δεν έχω πού να πάω. Δεν έχω σπίτι δεν έχω πια κανέναν εδώ. Πρέπει να φύγω στην άγονη γραμμή. Κάθισα στην προβλήτα και περίμενα μέχρι να μπει  ο περισσότερος κόσμος  κι ύστερα δειλά δειλά μπήκα από κει που μπαίνουν τα αυτοκίνητα, λίγο πριν κλείσουν οι μπουκαπόρτες. Εγώ και η βαλίτσα μου. Πήγα και κάθισα στο χώρο που είναι οι αποσκευές. Το πλοίο ξεκίνησε. Ας γίνει ο έλεγχος εισιτηρίων και κάποια στιγμή θα ανεβώ και γω επάνω. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς κάποια στιγμή  έπρεπε να φύγω. Δεν χωρούσα… Έχω στα χέρια μου το ένταλμα μετοίκισης που μου `ρθε πριν δυόμιση μήνες με καταληκτική ημερομηνία σήμερα. Όλα πρέπει να λήξουν σήμερα. Πώς να γίνει;

2 σχόλια:

  1. Κύριε dendrine,
    Περίμενα πως και πως να διαβάσω ένα από τα κείμενα σας (που λέτε πως μερικά δεν σας αρέσουν), εγώ τα βρίσκω όχι απλά καλά, αλλά υπέροχα, ζωντανά και φαίνεται η αγάπη σας για το γράψιμο...Ελπίζω μία μέρα να γράφω τόσο καλά όσο εσείς,
    Με εκτίμηση,
    Φωτεινή Θ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φωτεινή σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και για την επίσκεψη.
      Εγώ σου εύχομαι να γράφεις πολύ καλύτερα. Άσκηση είναι η γραφή. Και γω έγραφα από πολύ μικρός και σιγά σιγά βελτιωνόμουν. Πάντως δεν νομίζω ότι κάνω και τίποτε σπουδαίο. Χα χα! Την ώρα μου περνάω περισσότερο, όταν έχω χρόνο.

      Θέλω πολλά να γράψω , αλλά όπως βλέπεις τα κείμενα είναι λίγα. Δεν υπάρχει χρόνος.
      Να σαι καλά . Καλό βράδυ.

      Διαγραφή