Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Η Επιστροφή



 



Πρέπει να επιστρέψω… Η ζωή μου  ήταν γεμάτη «πρέπει» πάντα. Πρέπει για τον καθένα και τι πρέπει να κάνω εγώ γι `αυτόν κι ας έβρισκα και το μπελά μου και κει που πάω τώρα μήπως δεν θα τον ξαναβρώ; Αλλά πρέπει.  Δεν αφήνουν τους ανθρώπους έτσι μια ωραία πρωία, άσχετα αν δεν το θέλησα. Κι όμως αυτή η επιστροφή έχει μια απαίσια γεύση λωτού στη γλώσσα που δεν φεύγει. Πρέπει να ανεβώ στο κατάστρωμα. Το πλοίο έχει ξεκινήσει. Θα κόψω εισιτήριο έστω και με πρόστιμο. Θα πω δεν πρόλαβα να κόψω στην προκυμαία. Γίνεται κι αυτό και θα βρω κάτι να φάω να φύγει αυτή η απαίσια γεύση από την στυφή πίκρα της επιστροφής.
  
Ανέβηκα τη σκάλα και βγήκα επάνω. Ακριβώς περνούσαμε τα στενά της Ερυθραίας πάλι. Τώρα θα δω το ταξίδι πάλι σαν βιβλίο που το διαβάζεις ανάποδα.  Από το τέλος προς την αρχή. Το κάνω κι αυτό πολλές φορές.  Θέλω να ξέρω τι κρύβεται πίσω από τις γραμμές, τις σελίδες. Κι έτσι διαβάζω και τη ζωή μου… Από κει που είμαι σήμερα και προς την αρχή. Και το ανάποδο αυτό ταξίδι τέτοια παιχνίδια  θα μου παίξει σίγουρα, αφού επανέρχομαι από το ταξίδι της έξωσης… Δεν  πειράζει το συνήθισα πια εδώ και πίνακες ζωγραφικής σε εκθέσεις προσπαθώ να τους φανταστώ ανάποδα. Δύσκολο πράγμα βέβαια, αλλά τα προσπέκτους πολλές φορές που κυκλοφορούν με βοηθούν πολύ. Τα γυρίζω ανάποδα και βλέπω  πράγματα που και ο καλλιτέχνης μένει απορημένος.   Βίτσιο μου τα ανάποδα μηνύματα. Ένα ποίημα να το διαβάζεις από το τέλος προς την αρχή… Άλλη αίσθηση!


Σκέφτομαι. Είναι εύκολο και όμορφο να σκέφτομαι. Οι εικόνες της επιστροφής περνάνε από μπροστά μου και ίσως μόνο φευγαλέα τις βλέπω. Καλύτερα. Θα μου θύμιζαν πράγματα στη δική μου εσωτερική επιστροφή και δεν ξέρω αν θέλω και τόσο. Στο μπαρ βρήκα ένα γλυκό να κόψω τη στυφάδα στη γλώσσα μου. Που λέει ο λόγος… Από την επιστροφή και δω πέρασαν τρία χρόνια μέσα σε μια μέρα σαν μια γουλιά νερό! Τόση ήταν η λαχτάρα της επιστροφής. Πάλι σκέφτομαι και σκέφτομαι πολύ και πολλές φορές δεν μου αρέσει αυτό. Χάνω τον κόσμο γύρω μου, το τοπίο, τους ανθρώπους… Όχι πως θα δω κάτι καλό. Ό,τι ήταν να δω ως τώρα το είδα. Σπάνια με συγκινούν πια τα πράγματα και οι εκπλήξεις στην ηλικία που έφτασα. Αν ήταν κάτι συγκλονιστικό δεν θα λεγα όχι. Μα κι αυτά μάλλον ανήκουν στις σφαίρες της πρώτης ηλικίας. Ζω μια άπνοια λοιπόν κι ίσως το ότι σκέφτομαι είναι καλό τελικά, αν και πολλές φορές νιώθω την ανάγκη να ακουμπήσω κάπου τις σκέψεις μου. Να αδειάσω το μυαλό μου.


Ακούω μια ανακοίνωση από το μεγάφωνο του πλοίου. Ρωτούν αν ταξιδεύει κανένας γιατρός και παρακαλούν να πάει επειγόντως στο πάνω κατάστρωμα.  Τρέχω και γω να δω. Κάπως πρέπει να περάσω και την ώρα μου. Μόλις είχε πεθάνει ξαφνικά ένας ηλικιωμένος, που κατά τύχη είχα δει να πίνει καφέ προηγουμένως στο μπαρ. Ο γιατρός έφτασε  για τα τυπικά και το προσωπικό τον τύλιξε έτσι απλά σε ένα καραβόπανο και τον μετέφεραν σε κάποια αποθήκη στα αζήτητα. Έτσι τελειώνει η ζωή μας σε ένα ταξίδι, σε ένα πλοίο με μια ανακοπή κι έναν καφέ στο χέρι όπως λέει και ο Αγ. Δαμασκηνός : «μία ροπή και ταύτα πάντα θάνατος διαδέχεται». Και η ζωή μας μια σπουδή θανάτου από τότε που καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας. « Χους ει και εις χουν απελεύσει». Η πρώτη μας ύλη το χώμα μα και η τελευταία μας. Γι αυτό και γω γυρίζω στο πάτριο χώμα.  Όχι γιατί θα βρω κάτι  καλύτερο εκεί που πάω. Όλες οι μάρκες στο καζίνο της ζωής έχουν παιχτεί. Το ποιος κέρδισε, το ποιος έχασε είναι αλλουνού παπά Ευαγγέλιο. Εξαρτάται  από τι σημαίνει πάντα νίκη και χάσιμο. Έχουν τόσες αναγνώσεις όλα αυτά. Πολλοί νικούν μακροπρόθεσμα ή χάνουν μακροπρόθεσμα είναι κάτι σαν το πιάτο της εκδίκησης που σερβίρεται πάντα, όταν δεν το περιμένεις και πάντα κρύο... Θέλω να γυρίσω πίσω στο πάτριο χώμα κι ας έχω πάντα αυτή τη στυφοπικρη γεύση λωτού στο στόμα.  Το ξέρω δεν θα φύγει μα θα ναι ο Σταυρός μου που θα γλυκαίνω όπως μπορώ… Θα ζήσω και θα γεράσω με αξιοπρέπεια κι όταν θα φύγω θέλω να με βάλουν στο χώμα χωρίς μάρμαρα με έναν ξύλινο σταυρό που να μην γράφει τίποτε πάνω, στο χώμα , στην πρώτη και τελευταία μου ύλη, εκεί που οι νεκροί περιμένουν τα σώματά τους και πάλι για την Ανά (σ)ταση  και τη νέα ζωή μέσα από την πρώτη και τελευταία ύλη, που δεν χάνεται, όπως λέει και ο αγαπημένος μου Πατέρας Νίκων...
      



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου