Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

Φιλεύω λέξεις…






Λατρεύω τις λέξεις. Τις υπέροχες ελληνικές λέξεις.  Δεν με νοιάζει τι μέρος του λόγου είναι. Φτάνει να `ναι λέξεις.  Εύπλαστες, πλαστικές, ατσαλάκωτες, ευλύγιστες, σκληρές και άκαμπτες, επίμονες, υπομονετικές, αγωνιώδεις, ακούσιες , εκούσιες , παιγνιώδεις, θηρία ανήμερα, απαλές σαν χάδι να σε νανουρίζουν, να σε συγκλονίζουν σ αν σεισμός φανταστικός  σε μια θεατρική ανατροπή  δίχως σκηνικά. Το μεγαλύτερο θέατρο, το πιο πραγματικό, το πιο ονειρικό, το πιο ζωντανό και πιο θανατερό το παίζουν οι λέξεις , αυτές οι ερωτικές και θανατερές, οι λέξεις οι ελληνικές.


Δεν τα πήγαινα ποτέ καλά με τους αριθμούς. Σαφώς και είναι απολύτως χρήσιμοι. Μα πώς να το κάνω… δεν μου πάνε. Δεν μου ταιριάζουν. Την αλήθεια μου να πω. Και η ζωή μας γέμισε πια κωδικούς κι έχει χάσει τη νοστιμιά της. Κι οι άνθρωποι δεν σε φιλεύουνε πια λέξεις μα μόνο αριθμούς… Κι αν είναι κι έρθεις πάρε με τηλέφωνο να ξέρω… και μην πας επίσκεψη χωρίς να πάρεις τον αριθμό του τηλεφώνου κάποιου να του πεις πως θα `ρθω να σε δω τάδε μέρα τάδε ώρα, γιατί τώρα πια μπορεί και να σου κλείσει την πόρτα στα μούτρα. Κάποτε πηγαίναμε έτσι, γιατί αλλιώς δεν γινότανε κι ήταν οι άνθρωποι πιο κοντά και ήταν η επίσκεψη έκπληξη και χαράς ευαγγέλια.  Τώρα πια μπήκαν ανάμεσά μας κωδικοί και μας κλειδώσανε όλους στα σπίτια μας και στα εσώψυχά μας… Το διαδίκτυο, η άψυχη οθόνη των κοινωνικών δικτύων με τους χιλιάδες φίλους και ακολούθους και την απέραντή μας μοναξιά και την κατάθλιψή της.




 Οι αριθμοί λοιπόν. Αυτό είναι το θέμα της έκθεσής μου σήμερα. Να μην ξεστρατίζω. Δεν μου άρεσαν ποτέ οι μονοί αριθμοί. Αγαπούσα τους ζυγούς. Λάτρευα τα κυκλικά σχήματα και όχι τα σχήματα με γωνίες. Αν βρεθεί άνθρωπος να κάνει κύκλο το τετράγωνο, θα τον προσκυνώ.  Μου άρεσε η πρόσθεση και ο πολλαπλασιασμός.  Μισούσα αφαιρέσεις και διαιρέσεις… Κάτι πάντα έφευγε, κάτι πάντα λιγόστευε, κάτι γινόταν κομματάκια. Δεν  τα μπορώ αυτά.  Θέλω τα πράγματα και οι άνθρωποι να αυγαταίνουν, να σμίγουν, να αγαπιούνται . Οι πράξεις αυτές έχουν το μεγαλείο της ελληνικής γλώσσας. Κάτι προσθέτουν οι λέξεις. Πολλαπλασιάζουν το αλάτι, τη ζάχαρη… σαν την κυρα-Λένη την μπακάλισσα στο χωριό μου. Καλή της ώρα. Ό, τι και να `παιρνες – και στον καθένα χωρίς εξαιρέσεις και ανοιχτόκαρδα ελληνικά- να παιδάκι μου πάρε και τέσσερις ντομάτες παραπάνω βαριά βαριά να κάνει η μάνα   σου καμιά σάλτσα κλπ. Εφτά μπακάλικα στο χωριό τότε. Τα μισά ( μισά στο εφτά; Τι λέω τώρα; Ναι, μισά. Έτσι μ` αρέσει! ) τα έκλεισε στο  πι και φι. Ελένη γαρ..αν και για μας αγράμματη , Ελένη που ύμνησαν τόσοι και μας τους ζωντανεύει τόσο πολύ όλους μαζί ένας άπαιχτος σε όλα του Θόδωρος Αγγελόπουλος, που τόσο τίμησε αυτό το όνομα στις ταινίες του. Και το όνομα είναι λέξη. Δεν είναι ΑΦΜ, δεν είναι ΑΜΚΑ άψυχο, που δεν ζωντανεύει τίποτε, έκτος από αθέατους σκοπούς, ναι και φανερούς σαφώς αλλά... άντε τώρα! Θα ξεστρατίσω πάλι. Έτοιμος είμαι και δεν ξέρω τι θα μου βγει παρακάτω και πότε θα τελειώσω μ `αυτό το κείμενο.  Αν αρχίσω να μιλώ με λέξεις για τις λέξεις, άντε να τα σώσω!


Λοιπόν, σκασμός και πάμε παρακάτω.  Ολοστρόγγυλα λατρεμένα τραπέζια ή έστω και οβάλ. Πώς λέμε Οβάλ Γραφείο; Τυχαίο είναι; Τυχαίο είναι που οι παντός είδους επίσημες συσκέψεις  είναι στρογγυλής τραπέζης, όπως και τα μαθήματα στα σύγχρονα πανεπιστήμια του εξωτερικού;  Το σύγχρονο μοντέλο διδασκαλίας είναι το «Π». Λίγο να σπάσεις τις γωνίες του θα γίνει : “U” ή πέταλο. Ναι ξέρω. Γύρισα το «Π» ανάποδα τώρα και έσπασα και τις γωνίες του και το `κανα “U”. Έτσι γουστάρω. Μ `αρέσει να διαβάζω τα μηνύματα ανάποδα. Το έχω ξαναπεί!  Όλα αυτά έχουν μια ζεστασιά. Τα στρογγυλά τραπέζια χωράνε περισσότερο κόσμο κι ο κόσμος είναι πιο κοντά.  Ζυγοί αριθμοί. Δεν περισσεύει τίποτε. Κανένας παραπονεμένος, ίσα τα μερτικά. Άρτια πράγματα. Αρμονία.  Αφαίρεση: χάνονται πράγματα, πεθαίνουν άνθρωποι, πονάμε. Μονοί αριθμοί : πάντα κάτι περισσεύει, πάντα κάποιος έχει το λιγότερο… Περιττά πράγματα στη ζωή μας. Δυσαρμονία. Διαίρεση: Ο Χριστός κι η Παναγία ! Τι και ποιον να πετσοκόψεις! Κι αν είναι ατελής, πες μου τι να το κάνεις αυτό που περισσεύει; Ποιανού καημό να γιάνεις; 



«Εν αρχή ήν ο Λόγος…»! Τελεία και παύλα!  Μα ο Λόγος-λόγος, αγαπητέ μου, έχει τις χίλιες μύριες μαθηματικές του  έννοιες, εφαρμογές και δη στη σημερινή μας ζωή! Τι να λέμε τώρα! Ναι, σαφέστατα! Έχει και παραέχει και ποιος αντιλέγει; Μα τι είναι τα μαθηματικά; Η φιλοσοφία της Δημιουργίας και του Κόσμου, που είναι το μέγα και ανείπωτο  κτέρισμα του Λόγου στο οποίο υποκλίνονται τα μαθηματικά και σιωπούν. Και η φιλοσοφία μετουσιώνεται με λέξεις και απαρέμφατα  και ο καλλιτέχνης και ο πολιτικός μηχανικός και ο αρχιτέκτονας ντύνει τα σχέδια του με δημιουργήματα που έχουν και γεννούν λόγο! Και σ` αυτήν τη δημιουργία η αφαίρεση και η διαίρεση παίρνουν ζέση και νόημα γιατί έχουν Λόγο και νου, αφού περάσουν στα γρήγορα  από την ορθολογιστική ανάλυση κατασταλάζουν στην καρδιά μας. Κι η καρδιά μας νιώθει μόνο λέξεις που ζευγαρώνουν κάθετα και οριζόντια, όπως είπε και ο Ρομάν Γιάκομπσον, χωρίς απόλυτη όμως λογική στην ίδια γλώσσα αλλά και από γλώσσα σε γλώσσα, άρα και μεταφυσικά  και υπερβατικά, γιατί πάλλονται μέσα μας πρώτα και μετά στον Κόσμο ολάκερο.  Κι ο λόγος -λέει ο λαός- είναι σπόρος. Άρα γεννά και τίκτει ταυτόχρονα. Κι ο άφατος Λόγος λέει ο Πατροκοσμάς είναι Αγάπη και Αγία Τριάδα. Και δεν μπορούμε να τον ερμηνεύσουμε, παρά να τον νιώσουμε στην καρδιά μας και γύρω μας. Και κει σωπαίνουμε και δεν μιλάμε, γιατί αν πούμε κάτι παραπάνω αμαρτήσαμε. Και πρώτος  εγώ …γιατί όλα όσα έγραψα αποτελούν Ύβρι και ντρέπομαι που τα `γραψα, μα με τις λέξεις δεν μ` αρέσει να κρύβομαι. Την αμαρτία μου να την πω: άλλα ήθελα να γράψω. Δεν ήταν αυτή  η αρχική μου πρόθεση. Με παρέσυραν οι λέξεις κι είναι ντροπή στην ηλικία μου ,με παιδιά της παντρειάς, να ερωτεύομαι τόσο ξεδιάντροπα.  Και είπα και σε φιλικό πρόσωπο να κάτι τέτοιο μου τριβελίζει το μυαλό, περίμενε εντός των ημερών ανάρτηση. Θα καταλάβεις. Και άντε τώρα να του εξηγώ. Θα τα πω όμως μιαν άλλη φορά, αν δεν με παρασύρει άλλος λόγος…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου